29-letnia Mai Sato z Japonii jest mistrzynią świata. Jest tak samo nastawiona na współzawodnictwo i godne reprezentowanie swojego kraju jak zawodnicy startujący na igrzyskach. I tak samo intensywnie trenuje. Ale na igrzyska olimpijskie nie pojedzie.

 

 

Bo taniec na rurze nie jest dyscypliną olimpijską. Najwyższy czas to zmienić! - twierdzi Sato. A podobnego zdania są tysiące ludzi na całym świecie. Liczba krajowych i międzynarodowych federacji zrzeszających tancerki stale rośnie - to co kiedyś było rozrywką klubów nocnych szybko zmienia się w prawdziwą dyscyplinę sportową.

 

- Marzę o złotym medalu olimpijskim - mówi Sato. Ale łatwo nie będzie. Krykiet i squash odpadły z listy dyscyplin olimpijskich, baseball i softball tak samo. A taniec na rurze nie jest nawet uznawany przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski za dyscyplinę sportową!

 

Ale to nie zniechęca entuzjastów tego hm... ''sportu''. To tylko kwestia czasu - twierdzi Ania Przeplasko z Hong Kongu, założycielka Międzynarodowej Federacji Tańca Na Rurze.

 

 

Na igrzyska olimpijskie w 2012 roku jest już trochę za późno, ale może na Olimpiadzie w Londynie uda się chociaż zaprezentować zawody w formie ''testowej'', a oficjalnie - na igrzyskach w Rio de Janeiro w 2016 roku. Pod petycją w tej sprawie podpisało się już ok. 4 tys. osób.

 

Ale nawet niektóre tancerki mają wątpliwości. Czy taniec na rurze nie straci swojego zmysłowego charakteru i wszystkich podtekstów, jeśli zostanie ''wyczyszczony'' na rzecz dyscypliny olimpijskiej? Czy będzie tym samym bez szpilek, napalonej publiczności i czerwonych świateł punktowych? I jak przyznawać punkty za seksapil?

 

Pojawiają się też głosy, że młodsze, wygimnastykowane do granic możliwości dziewczyny dosłownie zmiotą ze sceny tancerki starszego pokolenia. - Nie widzę potrzeby robienia z tańca na rurze dyscypliny olimpijskiej. Nie sądzę, że powinnyśmy iść tą drogą - mówi Wendy Traskos, współzałożycielka Amerykańskiej Federacji Tańca Na Rurze.